Ի պատասխան դժգոհների



Ինձ համար շատ տարօրինակ է բարձրացված աղմուկը ու մեր տեղական ճարտարապետների դժգոհությունները։ Չնայած ես գրեթե վստահ էի որ նման աղմուկ լինելու է։
Նախ ասեմ որ ես ինքս չեմ մասնակցել մրցույթին որի համար եւ ունեմ իմ պատճառները բայց գտնում եմ որ այս իրադարձությունը աննախադեպ է հայկական ճարտարապետական իրականությունում։ Մասնավորապես կարեւորում եմ ոչ տեղացի ճարտարապետների մասնակցության քանակը որը հետեւանք է ոչ տեղացի ժյուրիի կազմով ու միջազգային ընթացակարգերի կիրառումով։ Բնականաբար ինչպես նախկինում եմ նշել զուտ կազմակերպչական առումով կային բացթողումներ քանի որ նման կազմակերպչական փորձառություն չի եղել Հայաստանում։
Մհատոգություններից մեկը կայանում էր որ ՚ սնամեջ օտարամոլությունը՚ որի պատճառով հայկական մամուլում եղան արձագանքներ։ Այն որ հայկական ճարտարապետական հանրույթը զգալի չափով հետ է աշխարհում տեղի ունեցող գործընթացներից կարծում եմ գաղտիք չէ։ Բոլորը կըդունեն որ այսօր նախագծային ընկերություններից մի քանիսն են միայն որոնց կառուցած շենքերը նման են 21-րդ դարի շինությունների։ Ու դրա համար առաջ են բերում ինչ որ Թամանյական դպրոցի մասին թեզեր որոնք չեն կարող դիմադրել որեւէ լուրջ ճարտարապետական քննադատության։ Ինչեւէ այդ մասին կարծում եմ ապագայում անդրադառնալու հնարավորություններ դեռ կունենանք։


Իսկ այ նույն ՚դպրոցի՚ առկայության վառ ապացույցն է վերջին տարիներին այն ավանդյութները որոնցով ամրագրվել է մի քանի ՚ընտրված՚ ճարտարապետական ընկերությունների կողմից նախագծային շուկայի մոնոպոլիզացիան։ Հայաստանյան իրականությունում ճարտարապետական գործընթացները որոնք միշտ տեղի են ունեցել հասարակությունից հեռու երբեմն դառնում են հասարակության ուշադրության քննման առարկան։ Դրանց լռեցման համար կան մեխանիզմներ որոնք գրեթե շվեցարական ժամացույցի պես աշխատում են։


Իսկ այս դեպքում ինչ որ հիշվել են մասնավոր ներդրողի որոշումների ընդունման գործընթացում հասարակության ներգրավվածության մասին։ Կարող եք ինձ հիշեցնել վերջին տաս տարիներին գոնե մեկ լայնածավալ նախագիծ որ դրվի հասարակական քննարկման կամ գոնե որեւէ այլ նախաձեռնությամբ  ներկայացված կարծիքները ուշադրության արժանան։ Պետական միջոցներով մեր բոլորիս հարկերի հաշվին իրականացվող նախագծերում հասարակության կարծիքը հաշվի առնող չկա իսկ երբ մասնավոր մի անձ գալիս է եւ ուզում համարձակ նախագծեր իրականացվի հիշվում են հասարակությանը լսելու մասին թեզերը։
Մասնավոր պատվիրատուն ամբողջովին իրավունք ունի չընտրել որեւէ նախագիծ ու դա առաջին անգամը չէ որ տեղի է ունենում։


Իսկ այն որ հայ ճարտարապետների թվին չգտնվեց նախագծող բնական է։ հայ ճարտարապետների հանրույթի շրջանում գավառամտության տարբեր դրբեւորումները խունտաների ու կեղծ պատմականության ենթատեքստում ապացույցն է որ հայ ճարտարապետների ներկա աշխատող հատվածում գրեթե չկան թե նախագծողներ թե ժյուրիի անաչառ ու գիտակից անդամներ թե ՚սնամեջ օտարամոլության՚ բարդույթը հաղթահարածները։


Բոլոր այն մարդիկ ովքեր ոչ տեղացի ժյուրիի հարաբերակցությունից ոչ հավաստի հենակետային նյութերից եւ երեքօրյա ժամկետում նախագծերը դիտարկելու գաղափարից դժգոհ էին կարող էին կարծիք հայտնել մինչ մրցույթի ամփոփումը կամ չմասնակցեին։ վատագույն դեպքում մի քանի օր առաջ ճարտարապետների միությունում կարող էին իրենց դիրքորոշումը հայտնել ժյուրիի նախագահին։


Հայ ճարտարապետության պատմության նոր էջ բացելու ձգտում ունեցողներին խորհրուրդ եմ տալիս այն նույնը ինչ ասել եմ բազմիցս՝ լինենք անկեղծ որպես քաղաքացի, որպես ճարտարապետ, ոմանց դեպքում որպես պետական պաշտոնյա քանի որ նրանց բոլոր բարձրագոչ հայտարարությունների հիշվում են բոլորիս կողմից։



 © 2009 - 2010. Neo ARCH Lab & Sarhat Petrossian. All right reserved. 
3 comments