ձմեռը աշունա արել...


Նախ հայցում եմ բոլոր բլոգի ակտիվ ընթերցողների ներողամտությունը նախորդ երկու շաբաթների ընթացքում համեմատաբար պասիվ աշխատանքի համար։

Այդ պասիվությունը ուներ մի շարք պատճառներ։ Նախ հարվարդի համալսարանից մի խումբ ուսանողներ այցելում էին հայաստան ովքեր խնդիր ունեին ուսումնասիրելու հայկական ցեղասպանությունը եւ դրա հետեւանքները որը պետք է հիմք հանդիսանար իրենց ապագա ակադեմիական աշխատանքի՝ հայ ցեղասպանության թանգարանի նախագծման համար։

Ծրագիրը որն իրենց համար կազմվել էր այնքան էլ չեր համապատասխանում ճարտարապետների հետաքրքրություններին երեւի խորհրդատուների ցանկում պակասում էր ճարտարապետ որն կարողանար ուղղորդել։ այս սխալը փորձեցինք ուղղել ընթացքում։ մասնավորապես ներկայացվեց երեւան քաղաքի քաղաքաշինական զարգացման ընթացքը ու փորձեցի բավականին լայն հայացքով ներկայացնել մեր վերջին դարի շինարարական մշակույթը։

Նաեւ մերուժան մինասյանի նախաձեռնությամբ կազմկերպվել էր աշխատանքային սեմինար (workshop իմաստով)  բացահայտելու համար հայկական ինքնագիտակցությունը։ հենց առաջին պահից փորձեցի իմ բացասական հատկությունը երեւան հանել ցանկանալով հատկապես շեշտը դնել մեթոդիկայի վրա։ դժբախտաբար ապագա զարգացումներում դրանք հօդս ցնդեցին ու չստացան իրենց վերջնական արտահայտությունը արդյունքների վրա։ սակայն այն ունեցավ մի շարք դրական զարգացմուներ։ 


նախ շատ ուրախ եմ որ հնարավոպություն ունեցա ծանոթանալ մարիաննա կարապետյանի հետ որի հետ հիմնական վիրտուալ կռիվներ էինք տվել նախապես։ այդ բացահայտման համար շնորհակալ եմ մերուժանից։ ի դեպ վերջինիս էլ ես բացահայտեցի նորովի որի հետ աշխատելու հնարավորության վաղուց չէի ունեցել…. Ու ինձ համար մի քանի նոր դրսեւորումներ բացայհայտեցի… 

ինձ համար նաեւ մեծագույն հաճույք էր մեր համալսարանի դռեւես ուսանողի կարգավիճակում գտնվող գործընկերների հետ աշխատելը որոնցում ես տեսա այն լուսավոր կետը որոնք մյուս օրը եթե չգնան բրենդինգի զոհը կարող են փոխել մեր ճարտարապետական հանրույթի մտածողությունը եւ հույս ունեմ իմ մի շարք գործընկերների մասնավորապես վերոնշյալների եւ զառա ամիրաղյանի հետ նաեւ մտքում ունենալով մի շարք մեր մյուս գործընկերներին կկարողանանք փոխել ճարտարապետական մթնոլորտը։ նաեւ շատ կարեւոր էր որ մենք մի անգամ եւս հասակացանք որ մենք ունենք այն մտավոր ներուժը որ հետո պիտի զարգանա եթե մենք ստեղծենք իրենց համար նախադրյալներ։

Վերջին տասնօրյակում եւս մեկ հնարավորություն ունեցա բացահայտելու մի շարք հետաքրքիր փաստեր։ մոտ մեկ ամիս առաջ առիթ ունեցա պատահաբար ներկա գտնվելու մն խումբ ճարտարապետների քննարկմանը երիտասարդական պալատի մրցույթի կազմակերպիչներից վիրավորված ու իրենց ոտնահարված իրավունքների վերականգնման համար սուրբ պայքար սկսելու մեծ մղումով։ ինչպես գիտեք մրցույթից հետո իրականացան իմ նախնական մտահոգությունները ու բարձրացվեց ճարտարապետական էլիտայի վայնասունը որն արտահայտվեց մի շարք ՚հարցազրույցներով՚ հայկական մամուլում։  դրանց մի մասը կան իմ բլոգում։ 


ուրեմն այդ քննարկմանը խոսվում էր որ չի կարելի ճարտարարպետներին այդքան թերագնահատել ու չի կարելի երեք օրում դիտարկել այդքան նախագիծ ու քննարկում էին նամակ գրել ճարտարապետների միջազգային միություն ասելու որ մենք հայ ճարտարապետներս խոտակեր չենք եւ այլն… ես փորձեցի ուղղակի ներկայացնեմ իմ դիրքորոշումը ասելով որ այս մրցույթը իրապես շատ դրական երեւույթ է մեր ճարտարապետական իրականությունում ու նրան ամեն կերպ կարելի է պաշտպանել որպեսզի գոնե նման կարեւոր դեպքերի համար մրցույթներ լինեն ու իրեր միջեւ մեջ-մեջ չանեն նախագծերը եւ այլն… 

ու բերեցի իմ տեխնոպարկի պատմությունը որ մեր իրավունքների վերականգնման համար կատարել ենք աշխատանքներ ունեցել ենք ինչ որ արդյունք։ սակայն քննարկման առարկա դարձավ այն որ չի կարելի խառնել ճարտարապետական մրցույթի եւ տենդեր հասկացությունները… ու շատ հետաքրքիր էր որ բոլորը սկսեցին պաշտպանել այդ գաղափարը ու մոռացան ալամ աշխարհի ճարտարապետների մակարդակով ոտնահարված իրավունքների պաշտպանությունը ու… 

վերջերս իմացա որ նույն այդ մրցույթ-գնային առաջարկների խառնուրդ բորշին մասնակցում են նույն այդ մարդիկ։ այն մարդիկ որ մեղադրում էին հյուսիսային պողոտայում շենք գծելու պատճառով լռողներնա։ այն մարդիկ որ կարծում էիր իրանք այն սկզբունքային շերտն են որ պայքարելու են մասնագիտության կայացման համար կարծում էիր դրանք այն մարդիկ են որ կարդում են քո գրածները ու կիսում են դրանք այլ ոչ թե կարդում են որ գնան ուրիշների մոտ նույն մտքերը արտահայտեն որպես իրենց գաղափարներ… ու ցավում եմ որ վերջին ամիսը որն խոստանում էր լինել ճարտարապետական հանրույթի կոնսոլիդացման ամիս ինձ համար կոնսոլիդացվեց օբյեկտիվորեն… 

ու հենց հիմա մոտս ժպիտա առաջանում երբ հիշում եմ նույն իրենց խոսքերը… ու հաճախ մարդ մտածում որ այդ նույն մեր կըողմից տեղեկատվության տարածումը որի շնորհիվ մարդիկ իմանում են մրցույթների եւ այլնի մասին ճիշտա թե սխալ։ ու մարդիկ որ փորձում են ՚կիսել՚ այդ ամենը հանուն իրենց այս երկնքի տակ տաքուկ գրասենյակի ու պագոնի… հաճախ մտածում եմ որ պետքա թքել այս ամենի վրա ում համար եմ անում ու ինչու եմ անում… հետո միայն երբ գիշերը ժամը 12-ին տաթեւիկի ու օննիկ հետ քննարկես ճարտարապետի աբստրակտ մտածողությունը ու հասկանաս որ պիտի շարունակես շարունակես քանի որ չեմ կասկածում որ իրենց ժամանակ դաշտը ավելի մաքուր կլինի ու մեկ իմաստալից նախադասություն կազմելու ունակությունից զուրկ մարդիկ չեն նստի ու չեն ներկայացնի արդի հայ ճարտարապետությունը… 


բայց ես անում եմ հանուն ինձ ու հանուն այն մարդկանց որ ազնիվ են նախ իրենց առջեւ ապա մասնագիտության…

 Հ.Գ.-ի դեպ տեղի է ունենում կինո մոսկվայի ամառային դահլիճի պաշտպանությանը համար նախաձեռնության կազմավորում։ ովքեր ուզում են միանալ կարող են գրել։ չգիտեմ այս անգամ ինտուզիաստներից որ մեկը աչոկ կհավաքի…



 © 2009 - 2010. Neo ARCH Lab & Sarhat Petrossian. All right reserved. 
3 comments