Ճարտարապետներ բոլոր երկրների ՊԱՐԱՊ մի մնացեք

ՆՓԱԿում տեղի ունեցող Սեդա Շեկոյանի համադրությամբ տեղի ունեցող ցուցահանդեսի գոնե տեքստային մասի հետ ծանոթանալով (իմ ընկերներից մեկը ասում էր որ դա իրական ցուցահանդեսի հետ հակասոււթյան մեջ է) ունեի շատ հակասական տպավորություն։ Գոնե ինձ ընկալելի մասով այն վերջին շրջանում տեղի ունեցող ինքնակազմակերպված հասարակական քաղաքացիական նախաձեռնությունները դիտարկում էր ազատ ժամանակի խաղալիք (ես չեմ հավակնում վերլուծել ցուցահանդեսը եւ մեկ անգամ էլ եմ ասում ծանոթ եմ միայն տեքստային մասի հետԱյդ ուղղությամբ մտածել եմ նախկինում ու դրանում ես տեսնում եմ ինչ որ իրականության հետ ընդհանուր աղերսներ ունեցող տեսակետ։ Ոչ թե ես կամ ուրիշները արել ու անում են այն քանի որ ուրիշ բան ու գործ չունեն այլ քանի որ ունենալով գիտակցություն կարեւորելու համար նշված գործընթացների կարեւորությունը ունեն իրական հնարավորություններ այն համատեղելու իրենց մյուս աշխատանքների հետ։

Մոտ մեկ տարի առաջ երբ սկսեցին այս բլոգում գրառումներ անել այն իրոք արդյունք էր ամանորյա ազատ ժամանակի։ Նաեւ նույն շրջանակում տարվա ընթացքում մի քանի անգամ ասել եմ տարբեր առիթներով ճարտարապետությունը ինձ համար հոբբի է։ Բայց եթե ճարտարապետական նախագծումը ինձ համար որպես հոբբի է հանդես եկել ապա ճարտարապետաըան խնդիրները մասնավորապես քաղաքաշինության վերաբերյալ մասնագիտական ու հանրային երկխոսության կայակցումը ինձ համար շատ կարեւոր է այնքանով որ կարծում եմ մասնագիտական բազմաթիվ խնդիրների լուծում գտնվում է այդտեղ։ Այդ մասին ասել եմ միշտ ու կարծում եմ դրա մասին գրելու կարիք մեկ անգամ եւս չկա։ Այդ առումով հետաքրքիր է ֆեյսբուքում ստեղծվաղ բաց ճարտարապետական ֆորումը մենք ենք մեր քաղաքի տերը նախաձեռնության շրջանակում։ Այն կարող է հանդիսանալ յուրահատուկ հարթակ իմ վերեւում նշված գործընթացների կայացման համար։ Քանի որ այն ինչով ես զբաղվել եմ իմ բլոգում եւ այն ինչ տեղի է ունենում այնտեղ գրեթե համընկնում են հույս ունեմ որ այն կլինի շարունակական ու չի դառնա ՙպարապ վախտի խաղալիք՚՚ ու այն ժամանակի ընթացքում իսկականից կլինի բաց։ Հույս ունեմ այս խոսքերը չեն ընդունվի որպես անձնական ինչ որ խնդիրներ լուծելու ձեւ եւ ովքեր ինձ ճանաչում են գիտեն որ ես ինքս երբեք նման ձեւով հարցեր չեմ լուծում եմ ցանկացած գործընթաց որն նպաստում է մասնագիտության կայացմանը սատարում եմ։ Դրա վառ օրինակը այն է երբ ես կողմ էի Նարեկ Սարգսյանի առաջարկին Երեւանը մի քանի այլ փոքր քաղաքների բաժանելու մասին։
 
Որպես պարապ վախտի խաղալիք ինչպես նաեւ իմ հունվարի սկզբին տեղադարված գրառմանս արդյունք :) շատ եմ կարեւորում Երեւանի նոր գլխավոր ճարտարապետի նշանակումը։ Իհարկե ես այդպես էլ չհասկացա այդ ինչ կարգ է որ Հայաստանի գլխավոր ճարտարապետն է առաջադրում ու եթե Երեւանի քաղաքապետը չի առարկում այն ինքնաբերաբար նշանակվում է Երեւան գլխավոր ճարտարապետ (ես ծանոթ չեմ նման որեւէ կարգի եւ ուրախ կլինեմ որեւէ մեկը եթե ինձ ասի այդ մասին)։ Այն անտրամաբանական է եւ պետք է անպայման վերայնայել։
 
Անձամբ չեմ ճանաչում Միքայել Հասրաթյանին ու կարծում եմ որ շատ լավ է որ չենք ճանաչում։ Չեմ ընդունում նաեւ այն նկատառումները որ նա չի նախագծել որեւէ շինություն։ Գլխավոր ճարտարապտի ինստիտուտը Հայաստանում որքան էլ անիմաստ լինի ունի մեկ խնդիր մշակել եւ իրավական ուժ տալ համընդհանուր ընդունելության արժանացած հայեցակարգ քաղաքաշինական փաստաթղթերի ողջ փաթեթը եւ ապահովել դրանց իրականցումը։ Ու վերջ։ Սա պիտի լինի քաղաքային իշխանության անելիքը։ Կարծում եմ որպես երիտասարդ ով քիչ է առնչվել ճարտարապետական խոշոր նախագծերի կարող է լինել ավելի ազատ եւ մերժելով ցանկացած խմբային եւ անձանական շահեր կարող է լինել իր պապիկի արժանի հետնորդը։
 
Նաեւ Արսեն Կարապետյանն էր նշել որ գոնե վերջին երեք գլխավոր ճարտարապետներն էլ չեն ունեցել որեւէ կառուցված շենքենր մինչեւ Գլխավոր ճարտարապետեները։ Համելտ Խաչատրյանի եւ Սամվել Դանիելյանի դեպքում գոնե ունեցել ենք պետական համակարգում աշխատելու փորձ ունեցող պաշտոնյաներ։ Դա կարող էր լինել ճիշտ եթե մշակված լինել քաղաքաշինական գործունեության ընթացակարգերը։ Իսկ Նարեկ Սարգսյանի դեպքում նման փորձի բացակայության դեպքում կար շատ ուժեղ ղեկավար լինելու հնարավորություն ով ցանկության դեպքում կարող էր բոլոր խնդիրներին տալ համակարգային լուծում։ Սակայն որեւէ մեկի դեպքում շոշափելի արդյունքենր չեն եղել։ 

Այս ամենը դրական հիմքերեն ստեղծում։ Իսկ անհաջողության դեպքում երկու շատ կարեւոր երեւույթ արժեզրկվելու են։ Առաջինը ՚անփորձ՚ ճարտարապետի նման պաշտոնի նշանակելը եւ երիտասարդներին նման հնարավորությունների ընձեռումը։ Ես վստահ եմ եւ հույսով եմ որ նա կգտնի ճիշտ լուծումներ կամ կլսի ճիշտ մարդկանց կատարելու համար առաջին իսկ քայլերը եւ չի սկսի ենթարկվել ինչ ինչ ուժերի։ Ուղղակի հիշեցնեմ իմ վերջին տեքստից մի միտք՝  Հայաստանի անկախությունից հետո քաղաքաշինության ոլորտի կայացման եւ զարգացման համար պատասխանատու մարդիկ (անկախ նախկինում զբաղեցրած եւ ներկա դիրքից) վիժեցրել են դրա համար անհրաժեշտ բոլոր գործընթացները եւ պետք է քաջություն գտնեն իրենց տեղը զիջել իրական բարեփոխումների պատրաստ մասնգետներին։

15 հունվար 2010
Լորենս, ԱՄՆ 


 © 2009 - 2010. Neo ARCH Lab & Sarhat Petrossian. All right reserved. 
2 comments