ուղղակի գրառում


Բնականաբար իմ ԱՄՆում լինելու ընթացքում իմ առաջին գրառումը պիտի լիներ իմ առաջին տպավորությունների կամ մտածմունքների մասին։ Այդպես էլ պլանավորում էի եթե այսօր Արա Պետրոսյանի վերջին գրառումներից մեկը  չկարդայի ու չշարունակեի տեղադրված հղումներով հասնել YouTube-ում տեղադրված Շանթի ֆլիմերին (նշեմ որ այն երկու մասից է բաղկացած եւ երկուսն էլ նայելուց հետո նոր խնդրում եմ շարունակել կարդալ)։ 


Ես չեմ հիշում երբ եմ վերջին անգամ հեռուստացույցով ինչ որ բան նայելիս այդպես հուզվել։ Ու պատճառը այն չի որ Մեսչյան ճարտարապետին շատ սիրում եմ։ Անկեղծորեն ասեմ որ չեմ հավանում իրա երգերը նաեւ իմ տեսած միայն երկու գործերից (Մատենադարանի նոր մասնաշենքը եւ Կառավարության ընդունելությունների տունը) միայն վերապատումով կարող եմ ասել որ ոչինչ շենք է Կառավարության ընդունելությունների տունը (համահեղինակներից միայն Ռշտունուն գիտեմ)։ Երբեւիցէ բախտ էլ չեմ ունեցել հանդիպելու իրեն անձամբ։ Բայց ես առաջին անգամը լինելով զգացի երբ մեր գործող ճարտարապետներից որեւէ մեկը երեխայի պես հպարտանում էր իրա շենքը ցուցադրելով։ Էնպես ոգեւորությամբ էր պատմում իրա գաղափարների մասին որ երեւում էր որ նա ապրում է դրանցով։ Ես տեսա մի բան որ ես ինքս զգացել եմ իմ մեջ մի բան որ չեմ տեսել ուրիշների մեջ ու ես հասկացա որ այն սերը որ դրվածա այդ նախագծում շատ խորնա ու ակամայից զուգահեռներ եմ տանում երկու մեծ ճարտարապետների հետ Զումթոր եւ Մուրքութ որոնք ունեն շատ քիչ գործեր բայց յուրաքանչյուրում կա ոգի։ Սա մի բանա որ եթե ես կարդայի հայերենով ցանկացած տեղ ուղղակի կժպտայի ու կանցներ... Նաեւ դրա մասին էր խոսում հաշված շենքերի քանակը որոնք գիտեր ու ամեն մեկի մեջ ոնց որ մի ինչ որ ոգի էր դրել... Կարծում եմ որ սա մի շատ շատ կարեւոր երեւույթ է որը շատ պակասում է առհասարակ մե այսօր արարման գործում՝ ճարտարապետությունում...
  

© 2009 - 2010. Neo ARCH Lab & Sarhat Petrossian. All right reserved. 
1 comment